ما چون ز دری پای کشیدیم

وحشی بافقی

 

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم         

امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند     

از گوشه‌ی بامی که پریدیم ، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز ، غلط بود        

حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم روضه‌ی خُلد است     

انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن    

گر میوه‌ی یک باغ نچیدیم ، نچیدیم

سرتا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل           

هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها      

آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم