کارکردن خر و خوردن یابو!

گارگین فتائی

 

من هر از چند گاهی به وب گردی در اینترنت می پردازم البته من همیشه در موارد مختلف و  به دلائل مختلف نظیر تحقیقات و یافتن پاسخ به سوالاتی که در ذهن خودم بوده و یا بهتر پاسخ دادن به سوالات حقوقی و غیر حقوقی و فرهنگی و مختلف خوانندگان و موکلین به اینترنت مراجعه می کنم اما منظور من از وب گردی در اینجا اینه که می خوام بدونم چه کسانی از مظالب وب من و بویژه اونهایی که خودم نوشتم یا ترجمه و جمع آوری کردم استفاده کردند و آیا نام و نام خانوادگی من و نشانی وبلاگ منو قید کردند یا نه.

در این بین تعدادی از وب نویسان الحق که رعایت انصاف رو کردند و البته بخش بزرگی از اونها هم از خوانندگان فعال وبلاگ من بوده اند.

اما متاسفانه بوده اند کسانی هم که مطالب منو عیناً در وب خودشون آورده اند بدون اینکه کوچک ترین اشاره ای به نام و نام خانوادگی و حتی وبلاگ من بکنند و خواننده ها همگی گمان می کنند که این نوشته از خود اون وب نویس هست.

جالب اینجاست که اگه مطلبی میزاشتند که در خصوص موردی غیر از فرهنگ ارمنی بود خوب ممکن بود زیاد در ذهن خواننده تردید ایجاد نمی کرد اما وقتی مطلبی در مورد فرهنگ ارامنه میزارند اون هم زمانی که از واژه ها و جملات ارمنی استفاده می کنند در حالی که یک کلمه ارمنی نوشتن رو بلد نیستند تبعاً خواننده از خودش می پرسه خوب این که تا دیروز نمی دونست خط و فرهنگ ارمنی چیه چطوری یک شبه  این همه مطلب در مورد فرهنگ ارمنی و ارامنه نوشته!

من خودم وقتی متنی رو از وب دیگه ای توی وبلاگم میزارم حتی اگه اون وبلاگ یا وب سایت خودش اون متن رو از وب دیگه ای گرفته باشه باز نشونی کامل وب و نام و نام خانوادگی وب نویس رو بالای متن در زیر عنوان قید می کنم و دوست دارم که دیگران هم در مورد من به همین اندازه امانت داری رو رعایت کنند.

اگه یک متن ساده رو توی وبت بنویسی مثل خیلی از این وبلاگهای شخصی و یا از جای دیگه ای مطلبی آورده باشی و دیگرون از اون استفاده کنند زیاد ناراحت نمیشی اما واقعاً جای تاسف و نگرانی و ناراحتی عمیق داره وقتی  کلی برای یک نوشته زحمت میکشی و حتی روزها و ساعتها وقتت رو برای اون میزاری و شده از مقاله هایی که قبلا کلی پای اون تحقیق کردی میزاری توی وبت اما یه عده فرصت طلب میان و اون و به اسم خودشون تموم می کنند و آخر سر حتی ممکنه از این نوشته در پایان نامه های خودشون هم استفاده کنند و اون مطلب رو به اسم خودشون معرفی کنند و خلاصه کلی به به و چه چه بشنوند و کیفش رو بکنند و سرآخر هم به همه پز بدند که اون پایان نامه کذایی رو خودشون نوشتند!

نمونه های مختلفی از این برداشت غیرمجاز و نادرست از وبلاگ من و سایر وبلاگها وجود داره.

یکی از این نمونه ها مطلبیه که من در مورد معنی نام کشورها و شهرستانها نوشتم که شما می تونید در مطالب پیشین وبلاگم اونها رو بخونید

باور کنید من برای پیدا کردن معنی  این کشورها و شهرها کتاب های متعددی رو خوندم و ساعتها و روزها براش وقت گذاشتم.

اخر سر بدون چشم داشت مادی و تنها جهت افزایش اطلاعات خوانندگان  حاصل زحمات و تلاش خودم رو گذاشتم توی وبلاگ.

تا قبل از اینکه من این مطالب رو بنویسم یعنی سه چهار سال پیش شما نمی تونستی یک پست کامل در مورد معنی  اکثر کشورها و شهرهای مختلف در اینترنت پیدا کنی.

 اما با کمال تاسف متوجه شدم عده ای عین همین نوشته ها رو و تنها با اندکی تغییر که چنین وانمود بشه که مال خود اونهاست آوردند توی وبشون و حتی به ایمیل اینو اون ارسال هم می کنند

شما خودتون بگید توقع من توقع زیادیه؟

من همون طور که در معرفی وبلاگم گفتم درج مطالبی که من توی این وب می نویسم با درج نام و نام خانوادگی و نشانی وبلاگ من بلااشکاله آیا رعایت این کار واقع تا این حد سخته؟

تو که از مطالب وب من عیناً کپی برداری می کنی چطور سختته که نام و نام خانوادگی و نشانی وب من رو هم عیناً کپی و پیست کنی؟

من همون طور که گفتم دارم در مورد تعدادی از این افراد پی گیری قانونی می کنم به هر حال نباید یه عده چیزی رو که حقشون نیست اونو مال خودشون جلوه بدند به این کار میگند سرقت ادبی و مقررات مختلفی برای مجازات مرتکبین این کار در قانون در نظر گرفته شده است